De Peel 8

Nadat Peer de Corte, onder valse voorwendselen,  van huis werd gelokt, zette de gemeente Deurne zijn vrouw en kinderen op straat. Foto: eigendom familie de Corte

Hoe familie De Corte gepakt werd

 

De in 1918 geboren oudste dochter van het gezin De Corte beschreef (in 2005), met aanvullingen van een jongere zus, de toestand als volgt:                                  ....……………………………..

"Onze ouders woonden in die tijd op het adres   Vloeieindsedreef 4 te Deurne. Het was een huurhuis met daarachter een flink stuk pachtgrond. …………………
 De andere bewoners aan de Vloeieindsedreef,  die er al eerder woonden, hadden de pachtgrond een aantal jaren gratis gekregen om deze dorre heidevlakte tot bruikbare landbouwgrond te bewerken en mijn vader maakte voordat hij er ging wonen vol vertrouwen met de verhuurder de  (mondelinge) afspraak dat hij, evenals de andere bewoners, enige jaren geen huur hoefde te betalen voor de grond, maar toen voor de andere bewoners de jaren dat er niet voor de grond betaald hoefde te worden verstreken waren, moesten plotseling, tegen de afspraak in, ook onze ouders beginnen met het betalen van de pacht. Vader was een man van zijn woord en kon dat gedraai niet accepteren. Zijn gratis jaren waren nog niet verstreken en daarom betaalde hij het pachtgeld dus nog niet, maar wél de huur van de woning.
 En dat laatste was voor de verhuurder een probleem, de grond mocht alleen verpacht worden aan de huurder van het huis. De gemeente creëerde zelf de huurschuld door de huurophaler, de heer Hurkmans,  opdracht te geven om de huishuur te weigeren. Mijn ouders zagen de bui al hangen en mijn vader stapte naar de rechter om zo de huisbaas, de gemeente Deurne, te verplichten tot het accepteren van de huishuur en het nakomen van de gemaakte afspraak. Mijn vader won in eerste instantie de zaak,  maar de gemeente ging in hoger beroep en won uiteindelijk. Zo zegevierde het geld. ……………………….
 Ondertussen was voor de gemeente het bedrag van de huurachterstand voldoende opgelopen om het gezin op straat te zetten. Dat mijn moeder zes maanden zwanger was en dat er 8 kinderen bij betrokken waren, deerde de katholieke gemeente Deurne niet. Op de dag van dit verschrikkelijke onrecht bleven de meeste bewoners binnen uit angst om er bij betrokken te raken.
 Wel bracht de toen in Deurne bekende winkelier Wasser een dekzeil om het gezin en de huisraad zo nodig ook voor de nacht beschutting te geven en de heer Willem Wijnen gaf mijn ouders steun door er bij te blijven en de zaak in de gemeenteraad aan de kaak te stellen.
De huisuitzetting was een grote vernedering, ook voor ons kinderen was het heel erg. ………………………………   Ons gezin vertrok naar Vlierden. Kort nadat we daar  woonden, kreeg mijn vader op zekere dag bezoek van een mijnheer Hubenaar, die baas was bij Van Thiel in Helmond. Die vroeg of vader daar wilde komen werken. In zijn Deurnese tijd had hij al eens eerder bij Van Thiel gewerkt. Vader accepteerde het aanbod, maar na enige tijd kreeg hij de mededeling dat  ze van zijn weekloon een deel zouden inhouden om de huurschuld van het huis in Deurne af te lossen. Vader herhaalde wat hij al eerder gezegd had, “toen accepteerden zij de huur niet en nu krijgen ze die niet meer en als jullie één cent van mijn loon inhouden dan stap ik op” zei hij.  Zijn baas zei dat het niet anders kon en daarom nam vader ontslag.
De dag daarop vertrok hij op de fiets naar Eindhoven op zoek naar ander werk. Hij werd daar meteen aangenomen bij bouwbedrijf Wortel en Buising.
Hij vertelde daar het verhaal over de huisuitzetting en waarom hij bij Van Thiel in Helmond ontslag genomen had en dat hij geen inhouding op zijn loon zou accepteren. Zonder probleem kon hij bij dit bedrijf beginnen, hij werkte daar totdat het project waar ze mee bezig waren af was.  Het bedrijf had geen ander werk meer onderhanden in de buurt en vader moest weer op zoek naar ander werk. Jaren later kreeg hij een brief van dat zelfde  bedrijf met de vraag of hij  mee wilde werken aan het bouwen van de Leonarduskerk in Helmond. Hij heeft daar gewerkt tot de kerk helemaal klaar was. Het was een knap stukje werk en de kerk staat er nog steeds, ook al is die niet meer in gebruik als Godshuis. Men heeft het plan om het gebouw te gaan gebruiken voor een ander doel.
De Gemeente Deurne probeerde, lang nadat ons gezin in Helmond woonde, om de huishuur alsnog te innen, maar zoals gezegd heeft mijn vader die nooit betaald.”

Het ‘uit huis zetten’ van een gezin gebeurde wel meer, ook nog na de Tweede Wereldoorlog werden gezinnen met kinderen op straat gezet. Jaren later worden kinderen daar nog steeds mee geconfronteerd. Ook de kinderen van Peer de Corte. “Jullie zijn in Deurne uit huis gezet hé” en ″ ik heb nog een stuk in de krant gelezen met een foto erbij toen jullie uit huis gezet zijn” . Dat soort vragen en opmerkingen herinneren de dochters van Peer de Corte zich nu nog steeds. De kinderen moesten dan ‘ter verdediging’ altijd weer het verhaal van begin tot einde vertellen aan de nieuwsgierigen.

“In de politiek was vader, zoals ik eerder vertelde, recht door zee. Geen gedraai of gesjoemel, daar hield hij niet van. Zo’n gedachtegang past echter heel vaak niet bij de politiek. Men vond vader te scherp in zijn antwoorden.
Als tegenstanders je vertellen dat je te scherp uit de hoek komt, dan ben je niet teleurgesteld, maar wel als je medestanders het zeggen. Daarin was vader dan ook héél teleurgesteld en daarom verliet hij de gemeenteraad van Helmond.”